Kirysek czarny

Kiryski czarne - ryby akwariowe

Kirysek czarny (Corydoras aeneus sp. black ??) – czarna, selektywnie uzyskana odmiana kiryska. Nazewnictwo i pochodzenie gatunku pozostawiają wiele wątpliwości.

Kirysek czarny - Corydoras schultzei - Występowanie

Kirysek ten nie występuje w naturze. Czarna odmiana powstała z ręki niemieckiego akwarysty w połowie lat 90 tych, prawdopodobnie ze sztucznej selekcji Corydoras schultzei – naturalnej mutacji pigmentu. Następnie została sprzedana hodowcom z Republiki Czeskiej. Tam rozpoczęła się jej „produkcja” na masową skale i rozpowszechniona na resztę świata. Była i jest często sprzedawana pod niewłaściwą nazwą Corydoras venezuelanus lub Corydoras sp. Venezuela black. Ta forma nie ma jednak nic wspólnego z odmiennym gatunkiem C. venezuelanus. Opisywany jest również jako C. schultzei, który obecnie w taksonomii jest synonimem nomenklatorycznym Kiryska spiżowego – Corydoras aeneus. Ze względu na szeroki zakres występowania, różnic kształtu i barw mało prawdopodobne wydaje się aby wszystkie ryby zaliczane do C. aeneus były jednym gatunkiem. Według licznych opinii nazwa C. aeneus powinna być przypisana wyłącznie do formy, która pochodzi z Trynidadu, a jej ciało nie jest tak wydłużone jak u sprowadzonego z Peru gatunku C. schultzei. Brakuje jednak szczegółowych informacji. Klasyfikacja nie jest jasna.

Kirysek czarny - Corydoras schultzei - Charakterystyka i usposobienie

Dorasta do 7 cm. Płeć trudna do rozróżnienia. Samice rosną większe i mają bardziej krępe ciało, szczególnie jest to widoczne patrząc na rybę z góry. Mniejsze samce są smuklejsze i z wiekiem mają bardziej zaokrąglone końcówki płetw. W odróżnieniu od powszechnie występującej, znanej formy kiryska spiżowego ma nieco bardziej wydłużony tułów. Ubarwienie ciała brązowe lub czarne. Płetwy brązowo pomarańczowe. W handlu występuje również inna „czarna” odmiana mieszańca kiryska spiżowego. Można go jednak dość łatwo odróżnić ponieważ w gorszych warunkach blednie, podbrzusze ma jasne, ciało krótsze a płetwy nie mają pomarańczowego zabarwienia.

Tak jak u wszystkich kirysków ich ciało pokryte jest płytkami kostnymi tworząc pancerz. Posiadają też mechanizm oddychania jelitowego, dzięki któremu mogą pobierać powietrze atmosferyczne z nad powierzchni wody. Płetwy grzbietowa, piersiowe i tłuszczowa posiadają ostry kolec z łagodną trucizną, służący do obrony przed drapieżnikami.

Łagodnie, pokojowo usposobione, stadne ryby, które zaleca się trzymać w większej grupce min. 6 sztuk, preferowane 10 i więcej. W większej ilości są śmielsze i prezentują bardziej naturalne zachowania.

Kirysek czarny - Corydoras schultzei - Odżywianie i karmienie

Wszystkożerne. Można im podawać dobrej jakości, opadający na dno pokarm suchy regularnie uzupełniany żywym i mrożonym np. larwami owadów, ochotką, artemią, dafnią.

Kirysek czarny - Corydoras schultzei - Akwarium

Dla małej grupy wystarczy akwarium o długości min. 60 cm z licznymi kryjówkami z korzeni lub kamieni i pozostawioną przestrzenią do pływania. Ważniejsza jest powierzchnia dna niż wysokość zbiornika. Oświetlenie nie powinno być zbyt jasne – można je np. stłumić roślinnością pływającą. Chętnie przekopują podłoże w poszukiwaniu pokarmu, dlatego nie powinno być ostre. Najodpowiedniejszy będzie miękki piasek. Słabo zakorzenione rośliny niestety będą wykopywane. Preferują wodę bogatą w tlen z umiarkowanym ruchem.

Łagodnie usposobione, idealnie sprawdzą się w akwarium towarzyskim. Mogą być łączone z pielęgniczkami Ameryki Południowej, małymi karpiowatymi, kąsaczowatymi, piękniczkowatymi oraz innymi spokojnymi gatunkami o podobnych rozmiarach i wymaganiach środowiskowych.

Kirysek czarny - Corydoras schultzei - Rozmnażanie

Rozmnażanie możliwe, ale bywa trudniejsze niż w przypadku „podstawowej” odmiany Kiryska spiżowego. Ryby te cechują się mniejszą płodnością i chęcią do tarła, a narybek jest bardziej wrażliwy.

Na każdą samicę powinno przypadać min. 2 samców i kiedy są one wyraźnie grubsze (pełne jaj). Optymalne parametry wody do rozrodu to 6.8 pH, 5-10 dGH i temperatura 25°C. Ryby stymulujemy do tarła dużą podmianą wody (50%), chłodniejszą o ok. 2°C. Jeżeli duża podmiana nie zadziała, można spróbować z mniejszymi, codziennymi podmianami ( ok. 10%). Dobrze jest też zwiększyć nieco przepływ i natlenienie np. przy pomocy dodatkowych kamieni napowietrzających.

Zaloty rozpoczynają samce ganiając samiczkę po całym akwarium. Takie zachowanie trwa przeważnie kilka dni do momentu kiedy role się odwracają. Krótko po tym dochodzi do tarła w typowej dla kirysków pozycji T – samiec pod kątem 90 do samicy obejmuje płetwami piersiowymi jej głowę i wypuszcza do jej pyszczka mlecz. Ta wypuszcza ok. 20 już zapłodnionych jaj do kieszonki utworzonej z płetw brzusznych, po czym odpływa i składa je na roślinach, kamieniu lub płaskiej powierzchni. Sytuacja powtarza się kilkukrotnie i trwa zwykle 2-3 godziny. W całym cyklu dorosła samica składa 100-200 ziarenek ikry.

Po tarle dorosłe należy odseparować lub przenieś ikrę do oddzielnego akwarium. Jaja kirysków łatwo pleśnieją. Należy bacznie obserwować i usuwać każde zepsute ziarenko. Niektórzy hodowcy aby temu zapobiec dodają do wody kilka kropli błękitu metylowego.

Wylęg następuje po 3-4 dniach. Początkowo larwy odżywiają się ze swoich woreczków żółtkowych. Po tym czasie należy zacząć podawać najmniejsze pokarmy np. larwy solowca, nicienie mikro.